Geeft ING bedrijven inzicht in je betalingsverkeer?

Twitter was boos vandaag. Op ING, dat bedrijven tegen betaling toegang gaat geven tot je betalingsgedrag. Tenminste, dat was wat het FD – een betrouwbare financiële krant – vanmorgen schreef.

ING wil bedrijven als Albert Heijn inzicht gaan geven in het betalingsgedrag van klanten om hun op maat gesneden advertenties te kunnen aanbieden.

Schande! Kamervragen! Bankrekening opzeggen!

Er is echter één probleem: het artikel van het FD is op zijn best nogal kort door de bocht. Het gaat op twee punten mis. Allereerst schrijft het FD letterlijk dat bedrijven inzicht krijgen in het betalingsgedrag van klanten. Wie dat schrijft, weet niet hoe contextgebaseerde advertenties werken. Alsof Google of Facebook adverteerders inzage moeten in je communicatie moeten geven om advertenties naast je e-mails of likes te kunnen tonen!

Het werkt anders: adverteerders kopen op bepaalde criteria (geslacht, leeftijd, en dus in het geval van ING: koopgedrag) advertenties in. Vervolgens is het bedrijf (ING) verantwoordelijk voor het tonen van de advertenties, op basis van profielen die van je worden samengesteld. Het is dus niet zo dat ING het betalingsgedrag overhandigt aan adverteerders, iets dat ING vandaag tegenover mij (en ongetwijfeld ook tegenover het FD) heeft bevestigd.

Daarnaast is het systeem opt-in: je betalingsverkeer wordt niet geanalyseerd als je daar niet expliciet toestemming voor geeft, belooft ING. Dat moet ook, want gegevens die zijn verzameld voor een bepaald doel mogen niet zomaar ergens anders voor woorden gebruikt. In dit geval zijn gegevens verzameld om betalingsverkeer te faciliteren, en die informatie mag je niet zomaar analyseren om advertenties te tonen. De eerste versie van het FD-artikel bevatte deze belangrijke nuance echter niet.

Nu wil dat niet zeggen dat er geen kanttekeningen te plaatsen zijn bij het ING-plan. Je moet je afvragen of het wenselijk is dat een bank patronen in je betalingsverkeer probeert te herkennen, zelfs als dat opt-in is. Ik kan me bovendien voorstellen dat ING klanten met kortingen zal proberen te verleiden om het systeem in te schakelen.

Maar het zou wel goed zijn als journalisten zich bij de feiten houden. Een discussie op basis van halve waarheden is het voeren niet waard. En een journalist deze materie niet begrijpt, doet er verstandig aan om een deskundige – er zijn er genoeg – te raadplegen, om te voorkomen dat hij dit soort aannames neerpent.

Debat over Plasterk

Momenteel vergadert de Tweede Kamer over het verzamelen van 1,8 miljoen metadata-records (maar vooral over het al dan niet verkeerd inlichten van de Tweede Kamer en de positie van Minister Plasterk.)

Om het debat terug te kunnen luisteren (en het weken duurt voor de debatten als tekst worden gepubliceerd) sla ik de debatten integraal op als mp3. En dan kan ik ze natuurlijk net zo goed direct delen met de rest van de wereld:

Volledige debat (561MB)

Eerste termijn, eerste helft (180 MB)
Eerste termijn, tweede helft (218MB)
Tweede termijn (116MB)
Derde termijn (48MB)

Blokkade The Pirate Bay is te belangrijk voor de rechter

Pirate BayGisteren oordeelde het Hof in Den Haag dat Ziggo en Xs4all de torrensite The Pirate Bay niet langer hoeven te blokkeren, zoals Stichting Brein wilde en waartoe een lagere rechter de providers ook had opgedragen. (Waarom ze de torrentsite niet meer hoeven te blokkeren, dat lees je hier).

Nadat de uitspraak was verschenen, zag ik hier en daar sarcastische reacties: ‘ach, wat maakt het uit dat The Pirate Bay was geblokkeerd? Wie gebruikte die torrentsite nou nog?’ En: ‘De blokkade was toch makkelijk te omzeilen, who cares?’

Misschien maakt het voor het dagelijks leven van de meeste mensen inderdaad niet heel veel uit of The Pirate Bay wel of niet wordt geblokkeerd, maar de uitspraak reikt veel verder dan dat. Doordat rechters in toekomstige, vergelijkbare zaken naar deze uitspraak terug zullen grijpen, is het oordeel van groot belang voor de toekomst van het internet.

Als de rechter in cassatie – of zelfs bij het Europese Hof van Justitie, de hoogste rechtbank in de Europese Unie – anders beslist, heeft dat dan ook grote gevolgen. Stichting Brein heeft al aangegeven cassatie te overwegen. Vermoedelijk niet alleen omdat The Pirate Bay ondanks alles nog steeds een grote torrentsite is, maar vooral omdat de stichting wil weten of providers kunnen worden gedwongen om sites te blokkeren.

Daarom is het jammer dat het gerechtshof zich enkel buigt over de vraag of een blokkade van The Pirate Bay in strijd is met de ‘ondernemersvrijheid’ van de providers. De vraag of een blokkade in het algemeen belang wenselijk is, wordt niet beantwoord: het gaat om een afweging van puur en alleen de rechten van de providers en die van de auteursrechthebbenden. In eerste aanleg kwamen de belangen van de gebruikers overigens wel aan de orde.

Het is jammer dat deze kwestie wordt uitgevochten in de rechtszaal. Het zou de gekozen volksvertegenwoordiging moeten zijn die de afweging maakt wat zwaarder weegt: de auteursrechtschending, of de vrijheid om een bepaalde website te kunnen bezoeken. Dat zou moeten worden vastgelegd in wetgeving, niet in vonnissen en arresten.

Of je nou aan de kant van Stichting Brein en het auteursrecht of de downloaders en de providers staat: de vraag of providers moeten kunnen worden gedwongen om sites te blokkeren, is veel te belangrijk voor een rechter, die vooral kijkt naar commerciële belangen.

CCC-berichtgeving op Tweakers

De afgelopen dagen was ik op de – geweldige – CCC-conferentie in Hamburg, waar duizenden hackers samenkomen om te praten over beveiliging, privacy en politiek. Hier een overzicht van onze berichtgeving:

Onderzoeker vindt 200 beveiligingsproblemen in X.org
‘NSA manipuleert internetverkeer en tapt af via usb-stekkers’
Assange: sysadmins moeten infiltreren bij geheime diensten
Onderzoeker kraakt beveiliging appartementencomplexen met skipas
‘Uitbreiding bevoegdheden geheime dienst is belachelijk’
Onderzoekster hackt Tamagotchi en draait eigen software
Journalist NSA-onthullingen: spionage VS vermindert niet
‘Simkaarthacker’ geeft tools voor testen beveiliging gsm-netwerken vrij
Onderzoekers: aanvallers stalen met malware cash uit geldautomaten
Ontwikkelaar Cryptocat: iedereen moet versleuteld kunnen communiceren
CCC: Hackers moeten internet opnieuw uitvinden

Klokkenluiders

Wanneer het over de onthullingen van het afgelopen halfjaar over de praktijken van de NSA gaat, is vaak ook de klokkenluider die de omvangrijke spionageprogramma’s van die dienst aan het licht bracht, Edward Snowden, het onderwerp. Zo schrijft veiligheidsdeskundige Rob de Wijk in een opiniestuk in Trouw:

Door Snowden is een wereld opengegaan waar velen het bestaan wel van vermoeden, maar er geen idee van hadden. Het is goed dat er door hem een debat gevoerd wordt over privacy en de omvang en reikwijdte van spionage.

Maar ook:

Toch deugt Snowdens actie niet. Als iedereen die voor geheimhouding heeft getekend, toch geheimen openbaart, kunnen wij onze landen net zo goed meteen aan internationale syndicaten van misdadigers en terroristen overleveren. Of aan Chinezen en Russen. Als wij al onze economische en militaire geheimen gewoon in de krant zetten, kunnen zij zich hun spionageactiviteiten besparen.

Ik vind dat een wat vreemde redenering, die ik vaker terugzie en die ook door het Witte Huis wordt gebezigd. Aan de ene kant zijn aanhangers van die redenering blij met ‘het debat dat wordt gevoerd’, maar aan de andere kant zou de klokkenluider in kwestie immoreel of zelfs strafbaar handelen, omdat hij geheime informatie naar buiten heeft gebracht.

Lees verder

Hoe belangrijk vinden wij privacy?

Natuurlijk, het zijn appels en peren; eigenlijk kun je spionage door de NSA (en in maar iets mindere mate de Britse GCHQ) niet vergelijken met de Zwarte Piet-kwestie.

Of toch wel? In beide gevallen gaat het om wat voor velen voelt als een inperking van hun rechten. De Amerikanen en Britten lezen onze e-mail, analyseren ons Facebook-gedrag, tappen onze leiders af en vervolgens wast de Amerikaanse president zijn handen in onschuld: hij wist het allemaal niet. Oftewel: een massale inbreuk op de privacy.

Vrijwel elk kind in Nederland is opgegroeid met Zwarte Piet en een verbod erop (dat er overigens helemaal niet gaat komen) voelt voor velen als een verbod op onszelf, op onze cultuur. Dat is nog los van de veel kleinere groep die in Zwarte Piet juist racisme ziet – en het recht om niet gediscrimineerd te worden is ook een burgerrecht.

Nu wil ik me absoluut niet mengen in het debat over Zwarte Piet: het is een debat dat wordt gekenmerkt door extremen en waaruit elke subtiliteit is verdwenen; ik heb weinig zin in het moeten maken van een keuze tussen de uitersten ‘racisme’ en ‘landverraad’.

Maar ik verbaas me wel. Opper het idee om Zwarte Piet te verbieden, en een tegenbeweging krijgt 2,1 miljoen likes op Facebook. Tap datzelfde Facebook en de rest van het internet af met een enthousiasme dat George Orwell niet uit zijn pen had kunnen krijgen, en iedereen reageert kortstondig geërgerd en gaat daarna gewoon weer verder met waar hij of zij mee bezig was.

Lees verder

Over het spionagecitaat van Plasterk

Woensdag publiceerde ik op Tweakers een artikel met de inderdaad vrij stevige kop ‘Minister is niet tegen bespioneren van Nederlanders door NSA’, over uitspraken van minister Plasterk tijdens een Kamerdebat.

“Ik kan niet zeggen dat ik niet wil dat er naar Nederlandse burgers wordt gekeken”, aldus de bewindsman. “Die Nederlander kan ook een keiharde terrorist zijn.” In dat geval is de minister ‘toch blij’ als die terrorist komt bovendrijven.

Zojuist twitterde Plasterk:

Ik heb het zojuist nog even teruggeluisterd, en dit is het letterlijke citaat:

Ik wil dan ook wel oppassen om in het woordgebruik bijvoorbeeld te zeggen: ja maar, er mag nooit naar Nederlandse burgers worden gekeken. Want die Nederlandse burger kan natuurlijk een keiharde terrorist zijn, en dan zijn we toch blij dat die op een gegeven moment ergens op de rader verschijnt, en dat moet natuurlijk volgens de wetten gebeuren, maar dat die op de radar verschijnt, en dat er vervolgens actie kan worden ondernomen.

Wat mij betreft verandert dat niets aan de strekking van het verhaal.

(Luister hier het hele debat terug; bewuste fragment is rond 1 uur en 6 minuten)

Waarom mensen blijven downloaden (over HBO in Nederland)

Ik heb het geprobeerd: een betaald abonnement nemen op HBO. Omdat ik het wel zo eerlijk vond om te betalen voor de series die ik waardeer, en omdat dat nu kán. Sinds anderhalf jaar is HBO namelijk ook in Nederland actief; tot die tijd was de enige mogelijkheid om HBO-series direct na de Amerikaanse première te kijken, te vinden in het juridische schemergebied van de torrentsites en usenetgroepen.

Maar nu kan het, dus dan moest ik het ook doen, vond ik. Ik ervaar het zelf namelijk ook als prettig om betaald te krijgen voor mijn werk en die vijftien euro per maand die HBO vraagt, kon ik ook nog wel missen.

Bijna twee maanden verder vraag ik me ernstig af of een abonnement op HBO die vijftien euro per maand wel waard is. Op het eerste gezicht lijkt het een aantrekkelijk aanbod: voor vijftien euro per maand krijg je drie hd-kanalen en kun je gebruikmaken van HBO On Demand en de HBO Go-apps. (Tenminste, dat laatste geldt nog niet voor UPC-abonnees, om onduidelijke redenen.)

Maar het aanbod valt tegen. Zie bijvoorbeeld het aanbod in de categorie ‘Drama’:

image

Ja, dit is het complete aanbod in die categorie. Van drie van de aangeboden series is het eerste seizoen niet eens te bekijken: daarvoor zul je dus óf halverwege de serie moeten invallen, óf alsnog een torrent/usenet-download opzoeken. (Of de dvd-box kopen, natuurlijk).

In andere categorieën is er hetzelfde probleem. Tot voor kort ontbrak ook seizoen 1 van Game of Thrones; vlak voor de première van het derde seizoen kwam het eerste seizoen er pas bij. Bij Boardwalk Empire werd seizoen 2 dan weer verwijderd toen seizoen 3 begon. Handig. Sowieso verdwijnen veel series na verloop van tijd.

Andere HBO-series missen compleet, zoals The Wire en Entourage. Vooral het missen van The Wire, volgens critici een van de beste HBO-series ooit, is niet goed te praten.

Het is een probleem dat telkens weer de kop opsteekt bij betaalde alternatieven, met Spotify (en misschien Netflix) als uitzondering: het is gewoon niet goed genoeg. Als je binnen vijf minuten op torrentsites alle vijf seizoenen van The Wire kunt vinden en je betaalde dienst heeft die serie niet – je eigen serie, nota bene! – dan ben je simpelweg niet goed bezig.

Toegegeven, één ding doet HBO Nederland goed: nieuwe afleveringen van HBO-series, bijvoorbeeld Game of Thrones, zijn de dag na de Amerikaanse première on-demand te bekijken, inclusief ondertiteling. Maar als HBO wil dat gebruikers die vijftien euro per maand blijven betalen, zal er toch echt flink wat moeten veranderen.

Er is niets mis met advertenties

In een blogpost over betaalmuren schrijft Ernst-Jan Pfauth iets vreemds:

Daar komen Nederlandse kranten binnenkort ook achter. Want om online veel advertentiegeld te verdienen, moet je je journalistieke ziel verkopen. Kijk maar naar buzzfeed.com. De nieuwssite die groot is geworden met kattenfoto’s en de Amerikaanse Frits Wester inhuurde als hoofdredacteur. De wonderkinderen van Buzzfeed haalden afgelopen week 15,5 miljoen dollar aan investeringen op en verdienen in tegenstelling tot Sullivan wél veel geld met advertenties. Terwijl er geen banner te zien is op buzzfeed.com! Adverteerders kunnen gewoon stukken plaatsen, sterker nog, redacteuren helpen ze daar bij. Zo publiceert een pizzaboer de tien beste pizzarecepten.

De discussie over paywalls is een hele interessante, maar het gaat me in dit geval om de vetgedrukte zin. Wat Pfauth schrijft, gaat namelijk best ver: om veel advertentiegeld te verdienen, moet je je journalistieke ziel verkopen. Want kijk maar naar Buzzfeed! Die lui doen dat ook!

Een groot deel van mijn salaris bij Tweakers is indirect afkomstig uit advertentieverkopen, net als dat van mijn circa zestig collega’s. Om zoveel mensen te kunnen betalen, moet je flink wat geld met advertenties binnen zien te harken. Betekent dit dat we onze ‘journalistieke ziel verkopen’? Nee, natuurlijk niet: adverteerders mogen best naast artikelen adverteren, maar wat er in een artikel komt te staan, blijft volledig de afweging van de redactie.

Hetzelfde geldt voor andere online-media die volledig of vrijwel volledig draaien op advertenties. Ik ken geen Nederlandstalige journalistieke media die zo ver gaan als Buzzfeed, en toch zijn er genoeg sites die hun broek kunnen ophouden. Natuurlijk zijn er incidenten – zoals de Microsoft-advertorial met de hoofdredacteur van NU.nl in de hoofdrol – maar ik zie nergens op georganiseerde schaal journalistieke zelfmoord gepleegd worden.

Dat laat onverlet dat advertentieverkoop veel minder geld in het laatje brengt dan een abonnementenmodel: een redactie van 150 à 200 man, zoals De Volkskrant en het NRC die hebben, kun je niet bekostigen met enkel advertenties, zeker niet als het gaat om online-advertenties. Maar dat maakt online-advertenties nog niet vies of ongewenst.